January 20, 2015

Zelfevaluatie

Image and video hosting by TinyPic

Ik word er diepdroevig van.

Executies. Aanslagen. Onthoofdingen. Terrorisme. Anti-islambewegingen…
Begrippen die de voorbije weken in allerhande media verschenen en over vele tongen zijn gerold.

En wij? Wat doen wij?
Schrikken, dat vooral.
Nog meer schrikken wanneer de ver-van-ons-bed-show plots zo dichtbij komt.
En dan even ventileren: sociale media aanspreken om te tonen hoe begáán we wel zijn.
Het nieuws op de voet volgen.
Analyses lezen. Debatten aanhoren en voeren.
Om te tonen hoe beargumenteerd we wel zijn. Dat we een méning hebben.

#jesuischarlie
#jesuisahmed

En dan,
bij het verschijnen van de eerste kritische opmerkingen en kanttekeningen begint onze interesse lichtjes te verzwakken.

Wéér een gijzeling?
Oud nieuws.

De dagelijkse sleur en kleine bekommernissen halen ons weer in.
“Wat is er op tv vanavond?”, wordt opnieuw de belangrijkste vraag van vandaag.

Loslaten, dat doen we.
Maar waarom?

Wat is er mis met wat diepgaandheid?
Met het relativeren van onze problemen die eigenlijk geen problemen zijn.
Met het concentreren op het ‘wij’ i.p.v. ‘Houdt hij nu van mij?’.
Iets met oogkleppen. En voorhebben.

De mens is klein en zijn wereld moet overzichtelijk blijven.
En zo blijft de aarde draaien.

Hoe lang nog?

No comments:

Post a Comment