Beste (Belgische) wensen

Ben ik de enige die nogal gedegouteerd is door de komst van een nieuwe Primark in de Brusselse Nieuwstraat? Nu ben ik zelf geen heilig boontje en koop ik soms ook kledij in H&M, Zara, Mango, e.d. (die ook niet al te koosjer zijn), maar anderhalf uur aanschuiven om zo veel mogelijk te kopen voor zo weinig mogelijk geld? Nee. Sorry. Dat gaat er bij mij niet in. Nu we middenin de adventsperiode zitten (voor de atheïsten onder ons: dat is de 4 weken lange voorbereidingstijd op Kerstmis) is er geen beter moment om eens te reflecteren op onze gebruiken, gedragingen en het effect dat ons handelen heeft op andere mensen. 't Is misschien een beetje vergezocht, maar: door bij ketens als Primark te kopen help je onze economie naar de zak. (Voor verdere informatie hierover verwijs ik jullie graag door naar dit artikel.)

Je gal spuwen over dumpingketens maar dan wel een materialistisch kerstlijstje samenstellen; hoera voor hypocrisie. In my defense: bovenstaand koopwaar is veel te duur om effectief als kerstcadeau te krijgen. Alhoewel: de reistas van Eastpak met kwallen op zou ontzéttend handig zijn bij het heen- en- weer- pendelen tussen Brussel, Gent en De Panne. Sober edoch speciaal, met ruimte voor mijn laptop, toilettas en wat extra kleren. Met €65 is dit het goedkoopste kerstcadeau uit deze lijst. Met de 'Siberia'- sweater van OMSK zou je mij ook een heel gelukkige zhenshchina (da's fonetisch Russisch voor 'vrouw') maken. €85 (een koopje, want hij komt van €125). Oh, Annelies Timmermans... 2 jaar geleden heb ik al een lofrede aan jouw adres geschreven, maar ik ben nog steeds verliefd (op je handtassen, weliswaar). Mijn klein, zwart tasje van COS ben ik bijlange nog niet beu, al zeg ik geen nee tegen het verwelkomen van een nieuw kindje in mijn handtassenfamilie. Girls and bags, a neverending story? Voor €266 is dit zwart exemplaar met luipaardprint van mij! Lore Van Keer, hoe doe je 't altijd weer? Hoewel ik geen intenties heb tot trouwen, mag iemand mij zeker wel deze ring rond de vinger schuiven. Voor de duidelijkheid: dan geef ik eeuwige dankbaarheid in de plaats, geen eeuwige liefde. De prijs van dit kleinood heb ik niet gevonden... De laatsten zullen de eersten zijn: schone schoenen van Atelier Content, het kersverse merk van de Gentse Nele Content. Helaas pas in januari te koop (en de prijzen heb ik voorlopig ook niet teruggevonden), maar misschien al een cadeautip voor mijn verjaardag in augustus?

Wednesday link love

Halong Bay, Vietnam (2007)

• Tien stemmen van Generatie Nu vertellen in De Morgen over hoe het is om twintiger te zijn in de tegenwoordige tijd. Frederika Del Nero schreef er een heel mooi - en vooral: herkenbaar! - stukje tekst over. >>>
• Voor kotstudenten die de pizza, pasta, dürüm, frieten, afhaalchinees en broodjes onderhand beu zijn gegeten: ik heb hét perfecte kotgerecht gevonden! Makkelijk, snel, weinig afwas en nog gezond ook. Thank me later. >>>
• Wie de zomer al mist: deze samenwerking tussen Fela Kuti en De La Soul staat gelijk aan een mentale trip naar zonniger oorden. >>>
• How women in iconic paintings would look if they got photoshopped to fit today's ideals. Onhaalbare schoonheidsidealen, ze houden de economie draaiend en het zelfvertrouwen van de vrouw laag. Iets om over na te denken. >>>
• 'Hoe meer je weet, hoe meer je weet dat je niks weet.' Zo begint het artikel 'Geen mening? Geen optie' van De Correspondent. Wie De Correspondent nog niet kent; dit is een advertentievrij online medium met als belangrijkste doelstelling de wereld van wat meer context te voorzien als tegenreactie op de huidige entertainende 'weetjesjournalistiek' die niet als doel heeft het beste nieuws te bieden, maar de meeste lezers te bereiken. Maar goed, terug naar dit artikel, waarvan ik vond dat het de nagel op de kop sloeg. We krijgen constant nieuwsupdates op allerhande sociale media en kijken of luisteren elke dag wel naar een nieuwsbulletin, maar weten we nu écht wel waarover al dat nieuws gaat? En moeten we daar allemaal per se een mening over vormen? In deze kennismaatschappij waar we al twitterend laten weten wat we over hot topics vinden, lijkt het 'niet weten' bijna een taboe. Als je er niets over te vertellen hebt, hou dan wijselijk je mond. Of dat is toch mijn mening. >>>
• Als ik in februari (hopelijk!) ben afgestudeerd, wil ik graag een TEFL (Teaching English as a Foreign Language) cursus volgen om erna enkele maanden in het buitenland les te geven. Mensen als Jelle, die een jaar geleden van Dendermonde naar Nepal is gefietst(!) en daarmee ook geld heeft ingezameld om aan een weeshuis te doneren, geven mij de moed om te dromen én die dromen ook na te jagen. >>>
• En om deze blogpost wat minder zwaarwichtig te maken: voilà mijn huidige blogcrush! Franse je ne sais quoi overgoten met een comfortabel en semi betaalbaar sausje. >>>

The curse of social media

Ik heb sinds kort een iPhone en ik ging in eerste instantie iets schrijven om mijn Instagramprofiel te promoten - maar mijn houding tegenover social media is sinds kort toch wel veranderd... Facebook, Twitter, Instagram... het zijn stuk voor stuk ontzettend handige en leuke manieren om contact te blijven met mensen en om te delen waar je mee bezig bent, wat je interesseert, waar je bent, waar je naar luistert, wat je eet, enz. En laat ons eerlijk zijn: we delen het liefst de leuke dingen. De foto's waar we het mooist op staan, het heerlijke eten, nieuwe aankopen, het knappe lief... om maar een aantal dingen te noemen. Ik beschuldig niemand, want ik weet goed genoeg dat ik hier zelf gretig aan mee doe/deed.

Toen ik verliefd was mocht heel de wereld weten hoe gelukkig ik wel was en zag ik er geen graten in om tientallen (zelfs honderden) foto's van mij en mijn (ex-)lief online te zetten. Op Facebook, op deze blog, op Twitter. En zo lang alles goed gaat vormt dit helemaal geen probleem. Helaas had dit sprookje niet zo'n happy end, maar bleven de foto's van onze happy times wel online staan. Heel confronterend, op zijn minst. En ook: wat doe je met die foto's? Verwijder je ze en doe je alsof je hele relatie nooit heeft plaatsgevonden? Of untag je ze maar laat je ze wel online staan? Of doe je gewoon niets? De eerste weken was dit laatste het geval. Maar de laatste weken ben ik flink aan het untaggen en deleten geweest. En Floris ook.

Zolang je geen ander lief hebt vormen die foto's van je vorige relatie niet echt een probleem. Maar hoe zou jij reageren mocht je (pas) samen zijn met iemand en constant foto's tegenkomen van zijn/haar vorige relatie? Dat heeft mij echt aan het denken gezet... Enerzijds vind ik het verwijderen van foto's zo hard: Floris en ik zijn gelukkig geweest en hij is en blijft ook effectief een deel van mijn leven - als je foto's van een bijna 3 jaar durende relatie verwijderd, verwijder je dan ook niet een stukje van je eigen leven? Alsof het nooit heeft plaatsgevonden? Anderzijds: als je steeds opnieuw wordt geconfronteerd met hoe gelukkig je ooit wel was met iemand - hoe kun je dan ooit afscheid nemen? Hoe kun je dan ooit iemand loslaten? En verdergaan? En stel(!) dat ik binnenkort iemand nieuw tegenkom en hem introduceer op deze blog - hoe akward is het dan wel niet dat je na een paar pagina's verder klikken foto's van Floris en mij tegenkomt?

Foto's die je online plaatst blijven al-tijd bestaan. Ook al zou ik nog alle foto's van Floris en mij verwijderen en untaggen - er bestaan ook foto's van ons twee op Facebook die noch ik noch hij er op hebben geplaatst. En zolang er geen obscene dingen in de foto's staan, kan je ook niet vragen aan Facebook om deze te verwijderen. Iedereen kan dus voor altijd zien dat je ooit een koppel bent geweest. Vroeger kon je foto's en liefdesbrieven in duizend stukjes scheuren, in de vuilbak gooien om ze daarna nooit meer terug te hoeven zien, maar online gaat dat niet zo makkelijk. Helaas.

Ik wil hier niet de strenge schooljuf spelen die zegt wat je wel of niet kan delen - dat beslist iedereen voor zichzelf. Maar toch, stof tot nadenken. Ik zal in elk geval twee keer denken voor ik nog iets online plaats. Dat gezegd zijnde: hoewel ik op Facebook stilletjes aan mijn geschiedenis met Floris aan het wissen ben, denk ik niet dat ik dit op mijn blog ga doen. Enerzijds omdat ik dan veel te veel (leuke) posts zou moeten wissen, anderzijds omdat Floris nu eenmaal een deel van mijn leven is geweest en so be it.

PS: heartache doesn't last forever. Gelukkig.

Bloggers go basic?

Ellen van Fuglafrae, Paulien van Polienne, Renée van The Blonde Muse, Annebeth van The Styling Dutchman... allemaal gaan ze back to basics. En: yours truly ook! Niet dat ik ooit een victim of fashion was, maar mijn koopgedrag is vroeger (of zeg maar gewoon: tot voor kort) wel meermaals beïnvloed geweest door 'de boekskes en de blogs'. Uiteraard was dit niet steeds negatief: zonder blogs zou ik bv. Isabel Marant of Humanoid nooit gekend hebben. En zou ik nog minder van mode kennen dan ik er nu al van weet. Maar wat ik wel weet, is dat ik er genoeg van heb. Ik ben onze over-consumerende en materialistische maatschappij beu. Ik wil kwaliteit boven kwantiteit. En ik wil mijn eigen stijl weer (her)ontdekken; want door al die invloeden van buitenaf weet een mens niet meer wat hij al dan niet mooi vindt.

Wat ik denk dat ik mooi vind? Enerzijds hou ik van een simpele, cleane stijl - lees: skinny jeans, gestreepte pull, enkelbotjes, minimalistische juwelen... Maar anderzijds hou ik ook wel van the boho look, zoals bv. losjes opgestoken haar met haarband, Afrikaanse juwelen, losse broeken, gehaakte topjes... Met de kledingkast van Bohemian Chic, Jeanne Damas, Blushing Ambition en Dead Fleurette zou ik graag ruilen. Een mix van die 4 is de perfectie zelve (al komen ze alle 4 apart er ook wel aardig in de buurt). Maar de inhoud van mijn kledingkast lijkt in de verste verte niet op die van hen. Het grootste verschil? H&M of Zara dragen ze amper. De helft van mijn kledingkast bestaat uit Zara of H&M, zegt genoeg. En hiermee wil ik niet zeggen dat deze slecht zijn, integendeel, maar het valt mij gewoon op dat de dingen die ik het meest aandoe (of waar ik toch het meeste waarde aan hecht) niet van H&M of Zara zijn (op een paar uitzonderingen na).
 

Dead Fleurette

Ruth van The Merrymakers

Uiteraard is iets duurs kopen geen garantie op kwaliteit en zeker niet altijd een teken van smaak! Ik heb veel meer bewondering voor iemand die origineel gekleed gaat in een mix van merken (van H&M tot tweedehands tot Acne, ik zeg maar iets), dan iemand die van kop tot teen in één merk gekleed is. Er zijn sommige dames die uitsluitend Isabel Marant dragen (mes excuses dat ik steeds hetzelfde merk gebruik, zoals ik al zei: ik ken niet veel van mode) en, no offense, da's echt geen teken van smaak, da's gewoon een teken van veel geld hebben. Kunnen combineren, dat maakt een mens stijlvol, naar mijn mening.

Nel van Een uffra met een pitslichteke

Dead Fleurette

Maar ik wijk af. Wat ik wil zeggen is: we hebben allemaal zo veel spullen in onze kleerkast liggen, maar hoeveel van die spullen dragen we echt? Met hoeveel van die kledingstukken hebben we 'een band', of weten we nog waar we het hebben gekocht? Welke kledingstukken kunnen we eindeloos combineren? Zeker en vast niet de kledingstukken die we hebben gekocht 'omdat ze in de mode waren'... Welke kledingstukken flatteren ons écht of passen écht bij ons lichaam? In welke kledingstukken voelen we ons het meest zelfzeker, of gewoon 'onszelf'? Kopen we niet allemaal kledij waarbij we dénken dat we het mooi vinden, maar het uiteindelijk helemaal onze stijl niet blijkt te zijn? En wie is er 100% tevreden over zijn/haar kleerkast? Het begint volgens mij allemaal bij de basics: een perfect zittende jeans, een tijdloos paar zomer- en winterschoenen, een wollen trui van uitstekende kwaliteit, een jas die je over alles aan kan doen, een jurkje waar je je instant mooi en sexy in voelt, ondoorzichtige(!) t-shirts in zwart, grijs en wit...

Ik wil mijn kleren weer aandoen, niet gewoon in mijn kast laten verstoffen. Ik wil een kleerkast met weinig in, maar waar veel mee te doen valt. Ik wil structuur. Ik wil weten wat ik echt 'nodig' heb, niet 'wat ik graag zou hebben'. En goede basics, dat kost wel wat geld. Dus sparen is de boodschap. En de voldoening des te groter!

Blushing Ambition

Collage van Polienne

Toch nog een bemerking: hoe graag ik ook de perfecte, basic kledingkast zou willen hebben, als iedereen dit wilt lopen we er binnenkort allemaal hetzelfde bij. Ik wil graag back to basics gaan, maar tegelijkertijd ook mijn eigen stijl weer herontdekken, zodat ik ook in wat mindere basic stukken kan gaan investeren. Maar eerst: op safe spelen!

Meer inspiratie nodig?
Check zeker deze 'basic babes': Dead Fleurette, Een uffra met een pistlichteke, Carolines Mode en Blushing Ambition!

En wat vind jij van dit 'fenomeen'? Een positieve vooruitgang of nen trend gelijk een ander?