Een herinnering

 Wanneer je verdrietig bent,

kijk dan opnieuw in je hart

en zie dat je huilt

om wat je vreugde schonk.

Nonkel Miguel, één van mijn mama's broers, is vorige woensdag dood teruggevonden in zijn huisje in Antwerpen. Ik zal hem blijven herinneren als de grappige, alleenstaande en slimme nonkel, maar eigenlijk wist ik niet zo veel van hem af. Jammer. De bijnaam van nonkel Miguel is 'Titten', naar een personage uit de televisieserie 'De Filosoof van Haeghem'. Omdat nonkel Titten nogal een kattenhater was, had mijn papa er 14 jaar geleden niets beters op gevonden ons nieuwe en jonge katje Titte te noemen. Vandaag loopt mijn kat Titte hier nog steeds rond, maar mijn nonkel Titten helaas niet meer. Nonkel Miguel was al een tijdje depressief en kwam minder en minder buiten, maar op zijn koelkast is een post-it gevonden waar bovenstaand tekstje op geschreven stond. Nogmaals: familie... koester ze.

Een herinnering, I

Mijn grootmoeder Helena en haar oudste dochter Paquita

Diep vanbinnen schuilt er een groot nostalgicus in mij. ‘Vroeger was alles beter’ klinkt niet uit de mond van een éénentwintigjarige, maar de begrippen melancholie en nostalgie zijn mij zeker niet vreemd. Toen ik dit weekend bij mijn grootvader door oude fotoalbums aan het bladeren was, overviel mij plots het gevoel hoe jammer het wel niet zou zijn mochten al de herinneringen aan ‘die goeie ouwe tijd’ verloren gaan. Natuurlijk is het onmogelijk en gewoonweg onbegonnen werk om de herinneringen van mensen te bundelen, maar het leek mij wel leuk om af en toe een herinnering van een dierbare over een dierbare te delen op mijn blog. Met één of meerdere passende foto’s, uiteraard.

De eerste herinnering (trouwens; wát een mooi woord) die ik wil delen, is één van mijn mama over haar zus Paquita…

1971 / "Zoals altijd gingen we elke zondagavond naar Metje en Petje – de ouders van mijn vader –  in Adinkerke, De Panne. Van onze moeder moesten we steeds braaf zijn en dus zaten we met 7 kinderen (of minder, de oudsten gingen soms gaan wandelen met de hond) te wachten in de canapé op ‘een echte cola’ in een glazen flesje mét rietje. Omdat we braaf moesten zijn, keken we meestal tv. Ik veronderstel dat we Metje en Petje altijd rond hetzelfde uur een bezoek brachten, want er speelde steeds dezelfde serie… ‘The Lucy Show’ of ‘Here’s Lucy’, geloof ik. Ik was zo’n 6 jaar, dus Paquita – 2 jaar ouder – 8. Misschien dat Paquita’s gevoel voor ritme en zin om te dansen daar is ontstaan (dansles, zoals nu, bestond nog niet), want wanneer de eindgeneriek speelde, deed Paquita telkens het grappige dansje na. Net zoals Lucy Ball met een grote glimlach op haar gezicht. En wij maar lachen. Ik heb Lucille Ball even opgezocht en dit vind ik wel bizar, deze quote van haar: Keeping busy and making optimism a way of life can restore your faith in yourself. Ik wou dat mijn zusje nog wat meer naar Lucy Ball had gekeken en geluisterd..."